کارگران دریا

در چهاردهم ماه مه ۱۸۵۹، ویکتور هوگو در نامه‌‏ای به پسرش شارل می‌‏نویسد: «برای نگارش کتاب جدیدم (کارگران دریا) می‌‏خواهم به جزیرۀ سِرک بروم.» وی نخست در این جزیرۀ کوچک و سپس در جزیرۀ گِرنِزه، واقع در کانال مانش، اقامت می‌‏گزیند و پس از وقفه‌‏ای چند سرانجام در آوریل ۱۸۶۶ کتابش را به پایان می‌‏رساند. در آن دوران، افسانه‌‏هایی که هوگو از بومیان این جزایر می‌‏شنود منبع الهامی برای آفرینش این شاهکار ادبی می‌‏شود. این اثر حماسۀ دریاست و نبرد انسان با طبیعت سرکش، حماسۀ دلدادگی است و از‌خود‌گذشتگی. هوگو خود دربارۀ اثرش می‌‏نویسد: «حتی آن که از چنگال دریا رهایی یابد از چنگال زن رهایی نمی‌‏یابد؛ موضوع کتاب این است.»
این رمان، چه به‌لحاظ نگارش آن چه به‌لحاظ گزینش چشم‌اندازها و محتوا، حاکی از تبعید خود‌خواسته و خلوت‌گزینی نویسندۀ آن است که اثرش را به جزیرۀ گِرنِزه و دریانوردان شریفش پیشکش می‌‏کند.